Genadeloze schoonheid

Hij staart haar strak aan. Zijn onwaarschijnlijk prachtige meid. Een toonbeeld van schoonheid en puurheid. De absolute perfectie bereikt. Vanaf een korte afstand bestudeert hij haar grondig, net als de dagen hiervoor, en neemt haar betoverend beeld steeds weer in zich op. Ondertussen kent hij haar door en door. Hij weet hoe al haar magnifieke lagen samenvloeien, zich verstrengelen tot deze uitmuntende creatie die hij met ontzag gadeslaat. Hij wil haar beeltenis in zijn brein prenten, voor eeuwig opslaan in zijn geheugen. Hij ziet immers in dat haar pracht niet kan blijven duren, weldra begint haar aftakeling en zal ze niks meer voor hem betekenen. Haar intens observerend, vraagt hij zich af of ze van zijn aanwezigheid en intentie op de hoogte is, of ze zich realiseert welk lot haar te wachten staat.

Hij wil haar bezitten, helemaal voor zichzelf alleen hebben en haar met niemand anders delen. Haar essentie moet de zijne worden, met hem versmelten tot in het oneindige. Niemand anders heeft recht op haar volmaaktheid, enkel hij. Hij begrijpt dat ze hiervoor moet sterven en dat raakt hem oprecht. Is het bevredigen van zijn brandend verlangen haar vroegtijdige dood waard? Echter, als ze nu niet het leven laat, zullen onwaardige schepsels haar misschien tot zich nemen. Bovendien zal haar gratie gegarandeerd langzaam wegkwijnen. Verdwijnen uit dit leven, alsof ze nooit heeft bestaan. Zonder hem zijn speciale genot te hebben bezorgd.  

Maar hij moet voorzichtig zijn. Impulsieve gedachten bedwingen en onderdrukken. Zijn tijd nemen. Goed plannen, zodat de daad soepel en snel verloopt. Zonder tegenreactie. Zonder dat ze zelfs maar de tijd heeft om te beseffen wat er gebeurt. Hij weet dat ze genadeloos kan zijn, net als haar zusters. Hij denkt terug aan hoe hij hen het leven ontnam. Sommigen verdedigden zich met verve, lieten zich niet zomaar nemen. Niet zomaar tot zijn lustobject herleiden, tot zijn machteloze slachtoffer. Vol verachting bekijkt hij het meest recente litteken op zijn linkerhand, een cadeau van zijn laatste prooi. Zonder medelijden doorboorde ze zijn huid en liet het bloed eruit stromen. Hoewel hij zacht met haar was, alles deed om haar zo min mogelijk te schenden, om haar in ere te houden. Maar zo zag zij het niet. Ondanks zijn beste voornemens had zij haar eigen wil, haar eigen strijdlustige overlevingsdrang. Uiteindelijk won hij natuurlijk; ze maakte in essentie geen schijn van kans. En hij leerde beter op zijn hoede te zijn, zijn meisjes voorzichtiger en discreter te benaderen. Want één verkeerde beweging, één moment van achteloosheid kan het verschil uitmaken.

Voorzichtig komt hij naderbij. Oplettend zorgt hij ervoor geen schaduw op haar te werpen en hij houdt zijn gejaagde ademhaling zo goed mogelijk onder controle. Haar zoete, bedwelmende parfum brengt hem in extase. Zijn opgewonden brein tolt van genot en zijn handen beginnen te trillen van verlangen. Hij probeert zichzelf onder controle te houden, zichzelf tot bedaren te brengen, zodat hij tot de daad kan overgaan zonder zelf gewond te raken.

Twijfel komt plots opzetten. Een heftig schuldgevoel maakt zich meester van hem, waardoor hij compleet verstijft. Zijn actie betekent haar voortijdige einde, een overhaast einde van haar wondermooie fraaiheid. Zweetdruppels parelen op zijn gezicht, hij voelt ze langzaam over zijn roodgloeiende huid glijden. Zijn hart gaat steeds sneller slaan, klopt luid bonkend in zijn keel. Hij begint hoorbaar te hijgen, verliest zijn zelfbeheersing. Hij heeft geen keuze meer, hij moet zijn missie afbreken. In deze staat van onzekerheid en stress kan hij deze onmogelijk voltooien. Teleurgesteld en verslagen trekt hij zich terug.

´s Avonds neemt hij aandachtig haar foto´s door. Hij bewondert haar perfecte welvingen, haar fluwelen zachtheid, haar prille jeugdigheid. Met zijn linkervingers streelt hij zachtjes over de stiekem genomen afbeeldingen. En mompelt ondertussen hoezeer hij naar haar verlangt, hoe hij haar in zijn macht wil hebben, hoeveel hij van haar houdt. Deze gedachte windt hem enorm op. Hij stelt zichzelf de vraag of deze foto´s niet genoeg zijn om zijn begeerte naar haar te stillen. Hij zou haar dagelijks kunnen adoreren, tot in de eeuwigheid. Zijn fantasie de vrije loop laten. Hij moet echter onverbiddelijk aan zichzelf toegeven dat deze levenloze kopieën nooit aan haar zullen kunnen tippen. Hij moet haar kunnen aanraken, haar liefdevol kunnen aaien, haar overweldigende aroma zachtjes en genotvol opsnuiven. Ook al kan dit slechts kort duren. De herinnering zal hem voor immer bijblijven, voor altijd een onderdeel van hem zijn. Hij en zij eindeloos verbonden via het lot. Een foto is enkel een onbevredigend voorspel ten opzichte van het echte werk: haar compleet in zijn greep hebben. Hij neemt een besluit, morgen wordt de dag.

De volgende ochtend ontwaakt hij vastberaden. Hij neemt ruim de tijd om stevig te ontbijten en zichzelf klaar te stomen. Vandaag moet hij in topvorm zijn. Hij moet snel en beslist handelen, en hiervoor heeft hij al zijn kracht nodig. Hij fantaseert over haar, over hoe hij haar straks als een trofee mee naar huis zal nemen. Over waar exact hij haar zal uitstallen, tot ze tot stof vergaat. Hij selecteert zijn favoriete schaar. Teder wrijft hij met het topje van zijn wijsvinger over de scherpe bladen. Hiermee moet het lukken: hij mag gewoonweg niet aan zichzelf twijfelen. Ineens tot de daad overgaan. Niet onnodig nadenken, maar gedecideerd actie ondernemen. Het is uiteindelijk niet zijn eerste keer. Hij kleedt zich aan, pakt zijn uitverkoren wapen en verlaat het huis.

Onmiddellijk vangt zijn blik haar. Hij ziet haar schaamteloos pronken, overgoten door gouden zonnestralen. Omgeven door groen komt haar subtiele, fluweelzachte schoonheid nog meer tot zijn recht. Een korte tweestrijd neemt het over van hem. Heel even overweegt hij om haar met rust te laten. Om haar ongekende perfectie over te laten aan de wetten der natuur. Maar al snel herpakt hij zich. Hier op dit terrein is hij God! Hier beslist HIJ wie blijft leven en wie niet. Wie welk lot zal ondergaan.

Hij zet zich schrap. Berekent kalm en vastbesloten de afstand en de hoedanigheid waarin hij zal toeslaan. Zijn priemende ogen blijven onafgebroken op haar gericht. Zijn hele lichaam spant zich aan, maakt zich klaar voor de genadeslag. Het koude zweet druipt tergend traag over zijn rug. Dit is zijn kans en die mag hij niet laten ontsnappen. Nu!

Met één doelgerichte uithaal is alles voorbij. Eén enkele knip verbreekt genadeloos haar enige levenslijn. Eindelijk heeft hij het gedaan, eindelijk heeft hij zijn passionele lust bevredigd. Hij voelt de spanning van zich afglijden, een gevoel van euforische voldoening  stroomt door zijn aderen. Vol bewondering aanschouwt hij in zijn klamme hand de meest volmaakte roos die hij ooit heeft gezien. Triomfantelijk steekt hij de vuistdikke joekel omhoog in het felle zonlicht en laat deze kalmpjes wentelen. De reflecterende stralen brengen al haar majestueuze tinten tot leven: bordeaux, helderrood, magenta, warmrood, … Ze vlechten samen in haar ingenieuze netwerk van ineen kronkelende blaadjes, die een uniek en intrigerend patroon vormen.  Met een beheerste, vloeiende handbeweging begeleidt hij haar tot net onder zijn neus en snuift langzaam en diep haar bloemige, verleidelijke aroma op. Liefdevol kijkt hij haar aan.

“Zo meisje, jij bent me er eentje. Wat een ongelooflijk prachtige schoonheid ben je. Mijn mooiste creatie ooit. Jij krijgt zo meteen binnen de ereplaats.”